شبهای مهتابی

گفته بودم ، من هميشه شاهمو و هميشه هم ، شهمات مي شوم

و هميشه غصّه مي خورم كه باز هم سهم من ،چيزي جز محصوري در حصاري خود ساخته نبود...

گرچه مي دانم ، اين زندگي ، هيچ وقت براي من سور و سات نمي شود

امّا باز هم به امّيد خدا ، افسردگي ، كات ـ كه مي شود؟!!

حالا تو هر چقدر دلت مي خواهد بگو : نه نمي شود !!!

امّا بدان ، خدا ، هميشه با ما ، نه تنها يار ، بلكه ندار هم مي شود...

و براي همين هم هست، كه خدا ، براي همه ي آدما ، دار و ندار ، مي شود

پس بار ديگر آغاز مي كنم ...وقتي تمام نمي شوم پس به ناچار آغاز مي كنم...

وقتي تمام نمي شوم ، آغاز كه مي شوم.

نمي دانم تا ، كي؟ اين باز دوباره ها ادامه خواهند داشت . تا كي؟!!نمي دانم...

و آيا روزي خواهد رسيد كه به جاي اين ((...)) نقطه ،

((.)) نقطه بگذارم و

بعد هم مثل همه ي مردم عادي ، بروم سر خط