و آن گاه خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم

                           و مرا صدفی که مرواریدم تویی

                                         و خود را اندامی که روحت منم

                                                    و مرا سینه ای که دلم تویی

                         و خود را معبدی که راهبش منم

                                                 و مرا قلبی که عشقش تویی

                                                                       و خود را شبی که مهتابش منم

                                                      و مرا قندی که شیرینی اش تویی

                      و خود را طفلی که پدرش منم

  و مرا شمعی که پروانه اش تویی

                                        و خود را انتظاری که موعدش منم

                               و مرا التهابی که آغوشش تویی

و خود را هراسی که پناهش منم

                             و مرا تنهایی که انیسش تویی

                                         و ناگهان

     سرت را تکان می دهی و می گویی:

       نه، هیچ كدام.

                                                         هیچ كدام اینها نیست، چیز دیگری است.

                                                                          یك حادثه دیگری و خلقت دیگری

                                    و داستان دیگری است

                         و خدا آن را تازه آفریده است.