شعله زد عشق ومن از نو نو شدم. پر شدم از عشق تو مملو شدم. شوق شیدایی مرا از من گرفت. من به خود برگشتم از تو تو شدم. اه با تو چه رعنا میشوم .اه از تو چه زیبا میشوم .عطر لبخند خدا میگیرم و شکل اواز پریها میشوم.
با تو من هم جامه شب میشوم. هم تپش با گر گر تب میشوم. با تو من همبستر گلبرگها. از شکفتنها لبالب میشوم.
اه هستی جز تمنای تونیست. اه لذت جز تماشای تونیست. یک نفس دور از تو باشم مرده ام .زندگی جز مرگ در پای تونیست.
شعله زد عشق ومن از نو نو شدم. پر شدم از عشق تو مملو شدم. شوق شیدایی مرا از من گرفت. من به خود برگشتم از تو تو شدم. اه با تو چه رعنا میشوم .اه از تو چه زیبا میشوم .عطر لبخند خدا میگیرم و شکل اواز پریها میشوم.
بوی باران ؛ بوی سبزه ؛ بوی خاک
شاخه های شسته ؛ باران خورده ؛ پاک
آسمان آبی و ؛ ابر سپید
برگهای سبز بید
عطر نرگس ؛ رقص باد
نغمه شوق پرستو های شاد
خلوت گرم کبوترهای مست
نرم نرمک می رسد اینک بهار
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز
خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز
خوش به حال جام لبریز از شراب
خوش به حال آفتاب
ای دل من گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمی پوشی به کام
باده رنگین نمی نوشی ز جام
نقل و سبزه در میان سفره نیست
جامت از ان می که می باید تهی است
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ
هفت رنگش می شود هفتاد رنگ
فریدون مشیری
سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود.اما زخمی در پهلو دارم. زخمی که به دشنه ای تیز، پدر ، برایم به یادگار گذاشته است.
هزار سال است که از زخم پهلوی من خون می چکد و من نوشدارو ندارم.
پدرم وصیت کرده است که هرگز برای نوشدارو برابر هیچ کیکاووسی ، گردن کج نکنم. و گفته است که زخم در پهلو و تیر در گرده ، خوشتر تا طلب نوشدارو از ناکسان و کسان. زیرا درد است که مرد، می زاید و زخم است که انسان می آفریند.
پدرم گفته است : قدر هر آدمی به عمق زخم های اوست. پس زخم هایت را گرامی دار. زخم های کوچک را نوشدارویی اندک بس است ، تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد، و هیچ نوشدارویی ، شگفت تر از عشق نیست. و نوشداروی عشق تنها در دستان اوست.
او که نامش خداوند است.
پدرم گفته بود که عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر.
اما نگفته بود که عشق چقدر نمکین است و نگفته بود او که نوشدارو دارد، دست هایش این همه از نمک عشق پر است و نگفته بود که او هر که را که دوست تر دارد ، بر زخمش از نمک عشق بیشتر می پاشد!
زخمی بر پهلویم است و خون می چکد و خدا نمک می پاشد.من پیچ می خورم و تاب می خورم و دیگران گمانشان که می رقصم ! من این پیچ و تاب را و این رقص خونین را دوست دارم، زیرا به یادم می آورد که سنگ نیستم ، چوب نیستم ، خشت و خاک نیستم، که انسانم.
پدرم وصیت کرده است و گفته است: از جانت دست بردار. از زخمت اما نه ، زیرا اگر زخمی نباشد، دردی نیست و اگر دردی نباشد در پی نوشدارو نخواهی بود و اگر در پی نوشدارو نباشی، عاشق نخواهی شد و عاشق اگر نباشی ، خدایی نخواهی داشت…
دست بر زخمم می گذارم و گرامی اش می دارم، که این زخم عشق است و عشق، میراث پدر علیه السلام است.
عرفان نظر آهاری
این همه گندم، این همه کشتزارهای طلایی، این همه خوشه در باد را که می خورد؟ آدم است، آدم است که می خورد. این همه گنج آویخته بر درخت، این همه ریشه در خاک را که می خورد؟ آدم است، آدم است که می خورد. این همه مرغ هوا و این همه ماهی دریا، این همه زنده بر زمین را که می خورد؟ آدم است ، آدم است که می خورد. هر روز و هر شب، هر شب و هر روز زنبیل ها و سفره ها پر می شود، اما آدم گرسنه است. آدم همیشه گرسنه است.
دست های میکائیل از رزق پر بود. از هزار خوراک و خوردنی. اما چشم های آدمی همیشه نگران بود. دست هایش خالی و دهانش باز.
میکائیل به خدا گفت: خسته ام ، خسته ام از این آدم ها که هیچ وقت سیر نمی شوند. خدایا چقدر نان لازم است تا آدمی سیر شود؟ چقدر !
خداوند به میکائیل گفت: آنچه آدمی را سیر می کند نان نیست، نور است. تو مامور آن هستی که نان بیاوری. اما نور تنها نزد من است و تا هنگامی که آدمی به جای نور، نان می خورد گرسنه خواهد ماند.
***
میکائیل راز نان و نور را به فرشته ای گفت. و او نیز به فرشته ای دیگر. و هر فرشته به فرشته دیگری تا آنکه همه هفت آسمان این راز را دانستند. تنها آدم بود که نمی دانست. اما رازها سر می روند. پس راز نان و نور هم سر رفت. و آدمی سرانجام دانست که نور از نان بهتر است. پس در جستجوی نور برآمد. در جستجوی هر چراغ و هر فانوس و هر شمع.اما آدم، همیشه شتاب می کند. برای خوردن نور هم شتاب کرد. و نفهمید نوری که آدمی را سیر می کند نه در فانوس است و نه در شمع. نه در ستاره و نه در ماه.
او ماه را خورد و ستار ها را یکی یکی بلعید. اما باز هم گرسنه بود.
**
خداوند به جبرئیل گفت: سفره ای پهن کن و بر آن کلمه و عشق و هدایت بگذار.
و گفت: هر کس بر سر این سفره بنشیند، سیر خواهد شد.
سفره خدا گسترده شد؛ از این سر جهان تا آن سوی هستی. اما آدم ها آمدند و رفتند. از وسط سفره گذشتند و بر کلمه و عشق و هدایت پا گذاشتند.
آدم ها گرسنه آمدند و گرسنه رفتند. اما گاهی، فقط گاهی کسی بر سر این سفره نشست و لقمه ای نور برداشت. و جهان از برکت همان لقمه روشن شد. و گاهی ، فقط گاهی کسی تکه ای عشق برداشت و جهان از همان تکه عشق رونق گرفت. و گاهی، فقط گاهی کسی جرعه ای از هدایت نوشید و هر که او را دید چنان سرمست شد که تا انتهای بهشت دوید.
***
سفره خدا پهن است اما دور آن هنوز هم چقدر خلوت است.
میکائیل نان قسمت می کند. آدم ها چنگ می زنند و نان ها را از او می ربایند.
میکائیل گریه می کند و می گوید: کاش می دانستید، کاش می دانستید که نور از نان بهتر است.
زن به شدت از گفته های راهب شرمنده شد و از صمیم قلب به درگاه خدا دعا کرد و بخشش خواست و همچنین از خدا خواست که راه تازه ای برای امرار معاش به او نشان بدهد.اما راه دیگری برای امرار معاش پیدا نکرد ... 
بعد از یک هفته گرسنگی , دوباره به روسپی گری پرداخت .اما هر بار که خود را به بیگانه ای تسلیم می کرد از درگاه خدا آمرزش می خواست ... 
راهب که از بی تفاوتی زن نسبت به اندرز او خشمگین شده بود فکر کرد : از حالا تا روز مرگ این گناهکار , می شمرم که چند مرد وارد آن خانه شده اند !!!
و از آن روز کار دیگری نکرد جز این که زندگی آن روسپی را زیر نظر بگیرد , هر مردی که وارد خانه می شد , راهب ریگی بر ریگ های دیگر می گذاشت .مدتی گذشت ...
راهب دوباره روسپی را صدا زد و گفت : این کوه سنگ را می بینی ؟ هر کدام از این سنگها نماینده یکی از گناهان کبیره ای است که انجام داده ای , آن هم بعد از هشدار من . دوباره می گویم : مراقب اعمالت باش ! 
زن به لرزه افتاد , فهمید گناهانش چقدر انباشته شده است . به خانه برگشت , اشک پشیمانی ریخت و دعا کرد : پروردگارا, کی رحمت تو مرا از این زندگی مشقت بار آزاد می کند ؟ 
خداوند دعایش را پذیرفت . همان روز , فرشته ی مرگ ظاهر شد و جان او را گرفت . فرشته به دستور خدا , از خیابان عبور کرد و جان راهب را هم گرفت و با خود برد ... 
روح روسپی , بی درنگ به بهشت رفت . اما شیاطین , روح راهب را به دوزخ بردند ! 
در راه , راهب دید که بر روسپی چه گذشته و شِکوه کرد : خدایا , این عدالت توست ؟ من که تمام زندگی ام را در فقر و اخلاص گذرانده ام , به دوزخ می روم و آن روسپی که فقط گناه کرده , به بهشت می رود ؟! 
از کتاب : " پدران . فرزندان . نوه ها "
اثر : پائولو کوئلیو
(پائولو کوئیلو - برگرفته از کتاب شیطان و دوشیزه پریم)
حتما عیسی درباره رفتارهایش بسیار اندیشیده است .می دانست در قرنهای اینده گفته هایش دگرگون میشوند و باید الگویی از خودش به جا می گذاشت .نخستین معجزه اش چه بود؟ شفای یک نابینا ، درمان یک افلیج یا اخراج شیطان از بدن جن زده نبود .بلکه تبدیل اب به شراب و هیجان بخشیدن به یک مهمانی بود.
یاران مردش؟ کسانی نبودند که رهبری فرهنگ و مذهب ان عصر را بر عهده داشتند، بلکه مردانی عادی بودند که با ثمره تلاش خود می زیستند.
یاران زنش؟ کسی چون مارتا نبود که به وظایف خانگی اش عمل میکرد بلکه ماریا بود که ازادانه از او پیروی می کرد.
نخستین قدیس اش؟ نه یکی از رسولان بود و نه یکی از شاگردان و یکی از پيروان وفادارش بلکه دزدی بود که کنارش جان سپرد .
جانشینش؟ کسی نبود که بیشتر از دیگران به اموخته هایش عمل می کرد کسی بود که در لحظه ای که عیسی بیش از همیشه به یاری نیاز داشت.اورا انکار کرد.
وسرانجام هیچ یک از روشهای او در کتاب راهنمای رفتار نیک نیامده است.
برگرفته از:
دومین مکتوب پائولو کوئلیو
چند سال در زندان ماندی ؟
دیگری پاسخ داد : دو سال.
ــمن شکنجه هایی کشیدم که هیچ کس نمیتواند تصور کند .جلو چشمهایم به همسرم تجاوز کردند .اما مسوولان این کار هنوز دستگیر نشدند .
ــبسیار خوب .ایا روح تو انها را بخشیده است؟
ــ معلوم است که نه!
ــپس هنوز زندانی انها هستی.
هیچکس نمیتواند خودش را مستقیما برای چیزی اماده کند .مسایل زیادی هستند که میتوان انها را برنامه ریزی کرد اما هیچکدام از این برنامه ها بهتر از برنامه هایی نیستندکه خود زندگی به ما پیشنهاد میکندماجرای جادویی که در ان همه چیز برای یاری ما بسیج میشودتا جهشی عظیم از فراز یک مغاک کنیم همواره ناگهانی رخ میدهد و خیلی زود میگذرد.رخ داد این ماجرا حاصل عملی نامریی است که انجام داده ایم بی انکه رویش حساب کرده باشیم باید ان را بقاپیم یا رها کنیم. روشن است که شاید در مغاک سقوط کنیم.اما در این زندگی چه چیزی خطر بار نیست؟
سلام به همه دوستان